სექტორები და რეგიონები

აქციების წილი რომ გადაწყვიტე, შემდეგი კითხვაა: რომელი აქციები? ამისთვის ორ ღერძს ვიყენებთ: სექტორს (რას აკეთებს კომპანია) და რეგიონს (სადაა).

საბაზრო წონა: ნაგულისხმევი ვარიანტი

ყველაზე მარტივი და ხშირად ყველაზე გონივრული მიდგომაა „საბაზრო წონა“ — თითოეულ სექტორსა და ქვეყანას ფლობ იმ წილით, რა წილიც მას მსოფლიო ბაზარზე აქვს. ფართო მსოფლიო ინდექსის ფონდი ზუსტად ამას აკეთებს.

საბაზრო წონის უპირატესობა: ბაზარი თავად „წყვეტს“ წილებს, შენ კი არ გიწევს წინასწარმეტყველება, რომელი სექტორი ან ქვეყანა გაიმარჯვებს.

რატომ არ ჯობს ერთ სექტორზე „დადება“

ყოველ ათწლეულს თავისი „ვარსკვლავი“ ჰყავს, რომელიც მომდევნო ათწლეულში ხშირად ჩამორჩება:

რეგიონები და „სახლის მიკერძოება“

„სახლის მიკერძოება“ ნიშნავს, რომ ადამიანები ზედმეტად ბევრს აბანდებენ საკუთარ ქვეყანაში — იმიტომ, რომ იცნობენ. ქართველი ინვესტორისთვის ეს შეიძლება ლარის აქტივებსა და ადგილობრივ უძრავ ქონებაში კონცენტრაციას ნიშნავდეს, ამერიკელისთვის — მხოლოდ ამერიკულ აქციებს.

განვითარებადი ბაზრები

განვითარებადი ბაზრები მსოფლიო ინდექსის დაახლოებით 10%-ს შეადგენს. ისინი სწრაფად მზარდ ეკონომიკებს წარმოადგენს, მაგრამ მეტი რყევით, პოლიტიკური რისკითა და ვალუტის რყევებით. ბევრი ინვესტორი მათ ფლობს საბაზრო წონით ან ოდნავ ნაკლებით.

როდის შეიძლება გადახვევა

თუ რომელიმე სექტორს განსაკუთრებით კარგად იცნობ ან გრძელვადიანი რწმენა გაქვს, შეგიძლია ის „თანამგზავრის“ ნაწილში, შეზღუდული წილით დაამატო. ბირთვი კი ფართო დარჩეს.

მოკლედ

• საბაზრო წონა მარტივი და გონივრული ნაგულისხმევი არჩევანია.
• წინასწარ არავინ იცის, რომელი სექტორი ან ქვეყანა გაიმარჯვებს.
• „სახლის მიკერძოება“ — ზედმეტი კონცენტრაცია საკუთარ ქვეყანაში.
• სექტორული „დადებები“ თანამგზავრის ნაწილში, შეზღუდული წილით.